Bu sene okul daha sessiz, daha farklı. Kimse farkında degil 'LİSE SON' oldugumuzun. Birkac ay sonra ayrılacagımızın, cok aglayacagımızın. Hala herkes mutlu.. Kimimiz cok mutlu ayrılacagız sıralarımızdan, kimimiz bırakmak istemeyecegiz tahta sıralarımızı. Anılarımızı kazıdıgımız, ustune gozyası akıttıgımız, kahkaha seslerimizi hapsettigimiz sıralarımızı unutamayacagız belki. Okul bahcesinde karısan topları, 'COK AFEDERSİN BİLEREK OLMADI'larımızı ben sanırım cok ozleyecegim. Kimseye hissettirmeden daha da baglanıyorum cevremdekilere. İlk geldigimde 'BURASI CEHENNEMİN PROVASI' dedigim yere simdi 'NASIL AYRILACAGIZ?' diyorum. Oyle anılar biriktirdim ki, oyle dostluklar, oyle asklar, oyle serefsizlikler. Cacık'ı da bu sehire sıgdırdım; en sevmedigim insanı da. Üniversiteyi kazanıp ayrılanlarımız en karlı olanlarımız olacak suphesiz. Kim istemez ki bunu? Acıkcası benim butun hucrelerim ister:) Balık burcu olmamı bahane gostererek aglayacagım tabi ki ama yine de mutlu ayrılacagım. Yani, belki.
İlk askımı, su hayatta en sevdigim insanı İstanbul'da bırakıp geldigimde cigerimi sokmuslerdi sanki. Tek tesellim; 'bana neler cektirdi' oldu. Serefsiz. Bu arada ona da BELİRSİZ diyecegim burada. İlerleyen yazılarda hepsini tek tek paylasmak istiyorum.
Ev-okul- dershane arasında yapabilecegim en sosyal sey blog yazmak olacak sanırım. Ben de her fırsatta yazacagım. Ama simdi üniversiteye hazırlanan bir genc olarak ne yapmam gerektigini biliyorsunuz. OPUCUKLER. :)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Dediniz ki;